Weer begonnen met hardlopen

Gisteravond ben ik (M) voor het eerst sinds begin april (marathon Rotterdam) weer eens gaan hardlopen. Na Rotterdam was ik even gedemotiveerd om te lopen, liep een tijdje tegen het grieperige aan (voor de marathon ook al) en was druk met werk en de tuin. Het niet lopen betekende echter ook dat er langzaam weer wat overtollige kilo’s aan het lijf bleven plakken.

Allemaal prima excuses om maar niet te hoeven lopen. De laatste weken begon het echter weer te kriebelen. Een loopmaatje was ook weer begonnen na de marathon en hij probeerde me alweer enthousiast te krijgen. Maar de tuin, en vooral de fysieke vermoeidheid van het kruien van zand en het tegelen, hielden me nog tegen.
Gisteravond zouden we samen gaan voor een klein rondje, maar op het laatst kon hij toch niet. Ik ben toen maar zelf een rondje gegaan en ben heel rustig begonnen.
Het plan was om 20 minuten rustig te lopen en dan maar te kijken hoe ver dat dan zou zijn. Het viel me niets tegen en ik ben blij dat ik weer gegaan ben. Ik heb zo’n 3,25 km gelopen en mijn benen en ademhaling voelden nog prima. Alleen het lopen na het avondeten, daar moest de buik weer aan wennen.
Dit smaakt weer naar meer. In het weekend ga ik weer een rondje lopen, en probeer om de komende tijd 2x per week een stukje te lopen. 

Hobby’s: Hardlopen

Al een aantal jaren loop ik (M) hard. Ik ben daarmee gestart nadat ik gestopt was met andere sporten en toch wel de nodig kilo’s was aangekomen door het inactieve leven.
Zo loop ik intussen zo’n 4 jaar hard. Zoals zovelen ben ik begonnen met Evy, en dat ging zo goed dat ik al snel mee ging doen aan lokale loopjes en ging zo al snel van 5 km naar 10 km naar 15 km en uiteindelijk ook een halve marathon.

En dat beviel met eigenlijk best goed. Zelfs zo goed dat ik in een wat overmoedige bui me inschreef  samen met wat collega’s voor de Marathon van Rotterdam in 2014.

Samen trainden we de lange afstanden bij een atletiekclub in de buurt en dat ging eigenlijk geweldig. Ik trainde niet hard, maar wel goed en ik ging steeds sneller. Zelfs zo vlot dat een tijd van binnen de 4 uur binnen de mogelijkheden leek te komen. Ik trainde tot 35 km en dat ging prima.

Tot de dag van de marathon zelf. Eigenlijk liep ik vanaf het begin niet lekker. Toch wist ik het tempo voor 4 uur wel vast te houden tot zo’n 25 km. Daarna gooide kramp roet in het eten en waren de de laatste 17 km een behoorlijke lijdensweg. Maar in ieder geval liep ik hem uit binnen de vierenhalf uur.

Ik heb daar denk ik een haatverhouding opgebouwd met de marathon. Want sindsdien ben ik nog 3x gestart op de marathon. 1x goed getraind, 1x redelijk getraind en 1x heel slecht getraind.
Die laatste was gisteren. En zoals gezegd, ik heb de finish niet gehaald.

De laatste weken voor de voorbereiding heerste er bij ons een waar griepvirus, waarbij we om de beurt aan de beurt waren. Zo kwam er weinig van trainen terecht. In maart liep ik nog wel vrij soepel een halve marathon, dus ik ging er vanuit dat ik in ieder geval zonder veel problemen tot daar had moeten kunnen komen.

Niets was echter minder waar. Vanaf kilometer 2 deden mijn benen al zeer. En tegen beter weten in ging ik toch verder met een iets rustiger tempo. Bij kilometer 15 was de koek wel op en ging ik maar een stukje wandelen in de hoop dat de benen zouden herstellen, maar zodra ik weer begon met lopen deed het weer zeer. Bij 18 km ben ik dus op de metro naar huis gestapt. Als het daar al zo moeilijk gaat wordt het heel pijnlijk in het laatste deel.

Wel heeft me dit doen besluiten om voorlopig maar geen marathons meer te proberen. Ik ga voorlopig gewoon lekker lopen en genieten van het mooie weer dat er weer aankomt. En dan wie weet ooit weer een poging tot een marathon. Maar voorlopig dus niet…