Maximale hypotheek

Vorige week las ik een in een artikel dat een kwart van de huizenkopers een maximale hypotheek neemt als ze een huis kopen. Ik was wel geïnteresseerd in de redenen waarom mensen dat deden en heb dus even verder gezocht dan alleen dit artikel. Dit artikel bleek gebaseerd te zijn op een blog van N.ationale N.ederlanden die een steekproef had gehouden. Daaruit bleek, zoals wel vaker, dat het allemaal wat genuanceerder lag dan dat de kop in De T.elegraaf deed vermoeden.

Waar je in het verleden kon spreken over de maximale hypotheek, had dit altijd betrekking op het inkomen van de koper(s). Tegenwoordig is er ook een maximale hypotheek ten opzichte van de waarde van het huis (dit jaar 102%), dus over welke maximale hypotheek hebben we het nu eigenlijk? En wat zijn dan de redenen om een maximale hypotheek te nemen?

Uit de blog bleek dat deze 25% niet over alle huizenkopers gaat, maar over samenwonenden.  En het gaat over de maximale hypotheek t.o.v. het inkomen van de kopers. Voor het gemak ga ik er dan even vanuit dat de mensen die een maximale hypotheek namen, dit gedaan hebben op basis van de inkomens van beide kopers. Opvallend is ook dat 9% van de ondervraagden niet eens weet of ze een maximale hypotheek of niet hebben.

Als redenen die mensen aangaven om een maximale hypotheek te nemen werden genoemd:

  • We kunnen het dragen op de lange termijn (45%)
  • We verwachten dat ons inkomen stijgt (35%)
  • Voor ons droomhuis willen wij dit wel (16%)
De tweede reden suggereert eigenlijk ook dat de kopers verwachten de lasten in de toekomst te kunnen dragen. Ruim 80% van de ondervraagden denk dus dat ze de lasten duurzaam kunnen dragen. 
De extra kosten bij de koop van een huis, zoals overdrachtsbelasting, taxatie, notariskosten werden slechts in 50% van de gevallen meegefinancierd.
Toen wij ons huis kochten hebben we heel bewust gekozen om geen maximale hypotheek te nemen. Naast dat het ons altijd al heeft tegengestaan om van twee inkomens uit te gaan, was er ook nog een aantal specifieke redenen om dit niet te doen.
Ten eerste hadden we ons oude appartement nog niet verkocht en stond het appartement ook nog eens onder water. We konden er dus vanuit gaan dat we wel even met dubbele lasten zouden komen te zitten. Dat moest ook betaalbaar blijven.
Verder werkt V als ZZP-er als oefentherapeute. Dat brengt meerdere onzekerheden met zich mee als het gaat om haar inkomsten. Ten eerste moet je maar afwachten of die zorg in het basispakket blijft, wat een directe invloed heeft op hoeveel cliënten/patiënten zich aanmelden. Ten tweede staan de tarieven flink onder druk door de grote zorgverzekeraars. Daar kun je dus niet mee rekenen voor een periode van 30 jaar.
Daarnaast heeft V ook nog een zakelijke lening die ze afbetaalt uit haar eigen inkomsten. En aangezien we ook van die lening zo snel mogelijk af willen, gaat het grootste gedeelte van haar inkomen daarheen, terwijl we het “reguliere” huishouden bekostigen vanuit het salaris van M.
En als laatste hadden we ook een kinderwens. Kinderen brengen vanzelf al extra kosten met zich mee, en daar wilden we al rekening mee houden. 
Al met voor ons al vier redenen bovenop onze eigen aversie om geen hypotheek op twee inkomens te nemen. We hadden wel voor onszelf bedacht dat we het inkomen van M wel maximaal wilden uitnutten.
De uiteindelijke hypotheek was zo’n €20.000 onder het maximale leenbedrag dat mogelijk was op het salaris van M. 
Hoe we uiteindelijk daar op uit zijn gekomen is misschien nog wel eens iets voor een andere blogpost.
Hadden jullie een maximale hypotheek bij aankoop van je huis of juist niet?