Meer sporten heeft ook nadelen :)

Sinds dit jaar lukt het meer sporten en meer bewegen eigenlijk best goed. Op een dipje rond de geboorte van onze dochter na, zit de regelmaat er goed in. De kilo’s vliegen er nog niet heel hard af, al ben ik zo’n 8 kilo kwijt sinds begin dit jaar, de conditie gaat wel vooruit. De voel ik niet alleen zelf, maar mijn sporthorloge bevestigt dat met harde getallen.. 🙂 Van een conditie van ver beneden het gemiddelde voor mijn leeftijd behoor ik intussen met mijn conditie bij beste helft. Voor wat het waard is natuurlijk.

Gemiddeld sport ik op dit moment 3-4x per week al was de afgelopen week wel een uitschieter met maar liefst 7 activiteiten. Zo ging ik een dag heen en weer op de racefiets naar het werk, maakt ik mijn eerste zwemmeters in het buitenwater, wat best fris was en dook ook nog een keer het zwembad in om wat baantjes te trekken. Daarnaast liep ik ook nog een rondje hard. Vandaag volgt dan nog de kers op de taart door een rondje fietsen direct te laten volgen door een hardlooprondje.

Ik heb me namelijk zo gek laten maken om binnenkort aan de start te verschijnen van een heuse triathlon bij ons in de buurt.

Maar wat zijn dan de nadelen van al dat sporten? Dat zit hem voornamelijk in de spullen die je toch wel nodig hebt. Een pak waarin je kunt zwemmen, fietsen en hardlopen had ik nog niet, dus die heb ik aangeschaft voor de triathlon. Kosten, 6o euro. Mijn loopschoenen had ik al wel een aantal jaren, maar hadden er nog weinig kilometers op staan. Daar is nu verandering in gekomen en heb ik gisteren vervangen. Deels omdat de slijtage echt duidelijk zichtbaar werd en deels omdat ik voelde dat de meeste demping er wel uit begon te raken. Prijs €140. Ik wil/durf daar ook niet op te besparen, want schoenen zijn zo belangrijk in het voorkomen van blessures heb ik in het verleden door schade en schande gemerkt.

Voor de fiets heb ik nog geen kosten gehad dit jaar, maar ik verwacht aan het eind van het fietsseizoen ook wel een onderhoudsbeurt nodig is.

Hoe vaak bewegen/sporten jullie per week?

Streven naar financiële onafhankelijkheid is net topsport

Gisteravond zat ik een beetje te zappen en bleef ik (M) hangen bij een aantal zwemmende mensen. Toen ik even bleef kijken bleek het hier te gaan om een documentaire over een aantal Nederlandse Olympische zwemmers. Ik was gelijk helemaal geïnteresseerd en drukte op de knop “kijken vanaf het begin”.

In de documentaire werden vijf zwemmers, 3 dames en 2 heren, gevolgd in hun voorbereidingen op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Die Spelen waren, volgens de media, grotendeels mislukt omdat er in het zwembad geen medailles gewonnen werden. Die werden in het buitenwater wel gewonnen, twee keer goud, maar in de media telt dat toch minder.

Waarom bleef ik daar nu zo hangen? Dat heeft te maken met mijn sportverleden. Ik weet niet meer zeker of ik er al wel eens over geblogd heb, maar ik heb zelf “in mijn jeugd” ook op redelijk niveau aan wedstrijdzwemmen gedaan. Op een gegeven moment zwom ik met ons team in de Eredivisie en bereikte individueel de top 10 van Nederland op mijn specialismen.
Op het toppunt, in mijn examenjaar van de middelbare school, trainde ik zo’n 15 uur per week. Toen ik ging studeren werd dat een stuk minder.

Ik kan dus redelijk inschatten hoe zwaar trainingen kunnen zijn en wat je af en toe vooral moet laten om tot optimale prestaties te komen. Ook herkende ik in de documentaire een aantal processen die ik zelf ook heb meegemaakt.

Het meest schrijnende vond ik het verhaal van Femke Heemskerk. Een zwemster die vaak “net niet” was op de grote toernooien, maar dat eigenlijk een jaar voor de Spelen eindelijk achter zich leek te laten. Doordat haar coach zich helemaal ging richten op het open water zwemmen, veranderde zij een jaar voor de Spelen min of meer gedwongen van trainer. Ze veranderde niet alleen trainer, maar ook van soort trainer, van trainingsfilosofie en ook van land.

Dat zijn heel veel veranderingen relatief kort voor de Olympische Spelen. Achteraf pakte het ook desastreus voor haar uit. Uit eigen ervaring weet ik dat een overstap naar een zwaarder trainingsregime, toen ik van het lokale clubje waar ik ooit begonnen ben naar de Eredivisieclub ging, heb ik ook een jaar nodig gehad om daaraan te wennen. In wedstrijden ging ik daarom een jaar niet vooruit, terwijl ik in de trainingen veel meer aankon. Dat betaalde zich pas in de jaren erna uit.
Een jaar voor de Spelen overstappen was dus best wel een risico in mijn ogen.

Dat zie je ook terug in de documentaire. Langzaam maar zeker zie je Femke steeds vermoeider raken, ook zie je haar zwemtechniek achteruitgaan. Ze zwom kilometer na kilometer, trainde zich fysiek sterk in het krachthonk. Maar ze ging er dus niet beter van zwemmen en je voelt, ook als je de uitslagen nog niet kent aankomen dat het niet goed gaat komen in Rio. En dat was dus ook zo…

De laatste tijd denk ik wel vaker terug aan de periode dat ik op de toppen van mijn kunnen zwom. Dat heeft ermee te maken dat, in mijn ogen, het streven naar financiële vrijheid (of consuminderen), heel veel overeenkomsten heeft met het bedrijven van topsport. Je hebt namelijk een doel voor ogen, en om dat doel te bereiken doe je dingen juist wel, maar vaak juist dingen ook niet. En hoe je daarmee om kunt gaan maakt heel veel uit of je je doel zult bereiken. En zonder steun van je omgeving wordt het ook lasting.

Toen ik zwom lag ik dus uren en uren per week in het water, maar dat niet alleen. De club was ook nog eens gevestigd in een dorp 20 kilometer verderop, waardoor mijn ouder mij (en mijn broertje) elke training moesten brengen. Soms zelfs 2x per dag. Waar klasgenoten ’s avonds lekker lang tv keken lag ik vroeg op bed omdat ik voor school eerst anderhalf uur trainde.
Maar in de weekenden ging ik dus vaak niet mee stappen. En ondanks dat ik daar best wel eens opmerkingen over kreeg, deed me dat niets, ik had namelijk een doel voor ogen; kijken hoe ver ik kon komen.

Met het streven naar financiële vrijheid is het vaak niet veel anders. Als ik wel eens roep dat we snel ons huis willen afbetalen om dan minimaal te kunnen gaan werken, of misschien uiteindelijk wel helemaal te kunnen stoppen, wordt ik vaak wat meewarig aangekeken. Wie heeft er niet eens gehoord: “ja maar dat kan toch helemaal niet?”
En: “waarom gaan jullie kamperen?” jullie kunnen toch ook makkelijk naar een hotel/resort/huisje? “Waarom hebben jullie niet een groter huis gekocht?” Ook daarbij heb ik zoiets van, wij hebben een doel voor ogen, dus wat een ander zegt maakt niet (veel) uit.

En we laten er dus ook zaken voor. We gaan dus niet op die dure vliegvakantie, ook omdat we kamperen gewoon geweldig vinden en we kopen geen nieuwe auto, maar tweedehands. En we kopen ook geen tweede auto, want dat is een luxe die we niet nodig hebben. Maar we hebben niet het gevoel dat we ook maar iets te kort komen. Net als toen ik nog zwom.

Hoe gaat het met onze beweegdoelstellingen?

Een tijdje terug schreef ik al over de sportieve dagen die ik (M) had gehad en al eerder over dat ik aan het proberen was om het hardlopen weer op te pakken, wat al een paar keer gesneuveld was.

Intussen lijk ik de smaak te pakken te hebben. De laatste weken lukt het heel goed om minimaal drie per week te sporten. Ik denk dat ik de goede vorm gevonden heb, niet één sport, maar meerdere sporten.
Zo zwem ik de laatste weken twee keer per week voor werk. Dan zwem ik zo’n 1,5-2 km per keer(60-80 baantjes in een gewoon zwembad) in een (ruim) half uur. Ideaal is dat ik nu voor mijn werk dagelijks op een locatie zit met letterlijk een zwembad naast de deur. Dus het kost ook nauwelijks extra tijd.

Verder heb ik de afgelopen weken 1x per week op de racefiets gezeten. Dat had ik al 4 jaar niet gedaan en de racefiets stond maar te verstoffen in de schuur. Een beetje lucht in de banden en wat spray over de ketting en de fiets reed nog als een zonnetje. Heerlijk is dat om weer stukken te fietsen met de wind door je haar (helm). En dat ging vanaf het begin ook gelijk best aardig.

De laatste twee weken heb ik ook weer het hardlopen opgepakt. vorige week ben ik 1x geweest, en ook al was het maar 3 km dat ik gelopen heb, ik merk dat het doen van de andere sporten zeker helpt voor de conditie. Deze week heb ik 4 km gelopen en ook dat ging goed. Op naar de 5!

De combinatie van deze drie sporten maakt ook een andere sport: Triathlon. Daar ben ik dan ook voor aan het trainen. In juli zal ik meedoen met een halve Olympische triathlon, 750 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 km hardlopen.
Over de eerste twee onderdelen maak ik me niet zo’n zorgen, maar voor het hardlopen moet ik nog wel een beetje meer trainen. Ik ga dus vanaf deze week proberen om 2x per week te hardlopen.

De afwisseling tussen deze drie sporten maakt het voor mij wel veel makkelijker om het vol te houden. Waar ik in het verleden wel eens 4x per week hardliep, lukte me dat de laatste jaren echt niet meer. Maar door de afwisseling is 3 of 4x per week sporten nu echt geen opgave.

V is overigens ook lekker bezig, die is inderdaad lekker aan het skaten met een vriendin. Zeker nu de studie erop zit, heeft ze weer de zin en de energie om lekker naar buiten te gaan en een rondje te doen.

 Zijn jullie ook zo lekker aan het sporten/bewegen?

Sportieve dagen

Eén van de doelen van M voor dit jaar is het regelmatiger sporten. Een tijdje terug schreef ik dat ik goed op weg was, maar het was ook net zo hard weer ingestort.

En dat terwijl ik me had laten overhalen om in juli 1/8e triathlon te gaan doen. De afgelopen week was daarom wel echt het uiterste moment om te beginnen met trainen, en dat heb ik dus ook gedaan.

Met 4 trainingen in 5 dagen (2x zwemmen, 1x hardlopen en 1x fietsen) heb ik een aantal sportieve dagen achter de rug. En waar zwemmen de eerste keer tegenviel, ging het de tweede keer al een stuk soepeler en haalde ik de benodigde afstand vrij makkelijk in een acceptabel tempo. Ook het fietsen ging goed, alleen het hardlopen is nog wel een zorgpuntje. Daar moet ik de benodigde afstand nog van halen. Dus ik heb nog wel wat werk te verzetten..

Hoe gaat het met jullie sportieve aspiraties?