Waarom het hier zo stil was/is

Het is al een tijd geleden dat ik hier een bericht geschreven heb. Ik heb er lang over zitten twijfelen of ik, nu de zin en energie om te bloggen weer redelijk aan het terugkomen zijn, wat over de reden daarvan zou gaan schrijven. Ik heb besloten om dit wel te doen. Dit wordt dus een blog die niets met financiën te maken heeft.

Eigenlijk sinds de geboorte van onze jongste dochter in maart zijn we vaste klant in het ziekenhuis. Dat begon met de geboorte, die in het ziekenhuis was, maar daar mochten we gewoon volgens planning weer naar huis. Niks aan de hand dus.

Toen onze dochter twee weken was werd ze een nacht huilend wakker met een flinke koorts. Na een belletje naar de huisartsenpost moesten we gelijk komen en nadat de huisarts het niet vertrouwde werd onze dochter opgenomen in het ziekenhuis en kreeg ze paracetemol en een vochtinfuus. Er werd van alles afgenomen en op kweek gezet.
Na een dagje was ze eigenlijk wel weer opgeknapt en werd ze weer ontslagen, de artsen weten het aan een virusje. Die nacht echter kwam de koorts weer terug en konden we weer naar het ziekenhuis togen. De artsen vertrouwden het niet en namen nu nog veel meer af. Tot hersenvocht aan toe via een ruggenprik. Ook werd aan het infuus gelegd omdat er in het bloed van de eerste opname toch bacteriën waren aangetroffen die er niet horen.
Ik kan je trouwens vertellen dat het best zwaar is als je je kleine meisje van net 3 kilo moet vasthouden en troosten terwijl een arts probeert een infuus te prikken in haar ieniemienie handje en als er een ruggenprik bij haar wordt uitgevoerd. Daarna werd ze in quarantaine gelegd al mochten wij wel gewoon bij haar blijven en ook bij haar blijven slapen.

Toen de uitslagen allemaal bekend waren luidde het vonnis, want zo voelde het echt, hersenvliesontsteking.

Behandeling: 3 weken antibiotica in het ziekenhuis.

De behandeling sloeg wel goed aan, waar ze eerst voeding via de sonde moest krijgen kon ze na letterlijk een paar dagen weer zelf aan de borst. Het ging de goede kant op, maar toen kwam het volgende..

Omdat ze zo lang antibiotica moest krijgen, moest onze dochter een ander soort infuus krijgen dan de standaard. Dit was omdat normale infusen redelijk snel verstoppen en steeds een nieuwe plek vinden om te prikken vonden de artsen geen goed idee. Dus togen we met ambulance naar het academische ziekenhuis bij ons in de buurt voor dat infuus. Daar kreeg ze ook gelijk een uitgebreide gehoortest omdat de eerste twee gehoortesten door het consultatiebureau voordat ze het ziekenhuis in ging mislukt waren. Het infuus was zo gepiept, maar ook deze gehoortest mislukte. En ook bleek ze een klein gaatje tussen haar hartkamers te hebben.

Na drie weken, ze had toen meer dan de helft van haar nog jonge leventje in ziekenhuis gelegen, mocht onze dochter eindelijk weer naar huis. Een zeer intensieve periode kwam zo voor ons tot een voorlopig einde. Want naast onze jongste, hebben we natuurlijk ook nog een dochter. En die konden we ook niet aan haar lot over laten. Dus het was een hoop heen en weer gesleep met haar, mee op bezoek, dan weer naar huis om te slapen, naar het kinderdagverblijf, logeren bij de grootouders, en met zijn allen eten in (het restaurant van) het ziekenhuis. Meestal kookte ik zelf thuis en warmden we het op op de afdeling, want ja, ik let toch op de kleintjes meestal. We waren na afloop zowel mentaal als fysiek gesloopt..

Na een tijdje volgden de ziekenhuisbezoeken elkaar snel op. Nacontroles voor de hersenvliesontsteking, naar de kindercardioloog voor het gaatje in haar hart en ook verder onderzoek naar haar (gebrek aan) gehoor.
De nacontroles waren goed, de kindercardioloog kon ons ook snel geruststellen, maar haar gehoor bleek echt heel slecht te zijn.

Intussen zijn we een paar maanden verder en heeft ze op proef een set gehoorapparaatjes van de sterkste klasse. Die worden langzaamaan steeds met iets meer versterking aangezet om te kijken of ze met behulp daarvan voldoende kan horen om een goede spraak te ontwikkelen. Is dat het geval, en de artsen geven ons daar weinig kans op, dan hoeft ze geen zware operatie te ondergaan voor gehoorimplantaten.
Wat we wel merken is dat ze nu geluid mee krijgt met de gehoorapparaatjes al kunnen we niet afleiden of dat genoeg is. Voorlopig blijft het wat betreft haar gehoor nog een spannende tijd. Ook zijn we op dit moment gestart met een cursus gebarentaal voor baby’s, wat ook wel weer tijd en energie kost.

Al met al hebben wij het afgelopen half jaar het ziekenhuis vaker van binnen gezien dan ons lief is en dat is ook nog niet helemaal op het einde. Zeker tot de jaarwisseling zijn we nog wel zoet.

Maar om verder positief af te sluiten, ze is ondanks haar gehoor een hele vrolijke baby en geeft ons, naast de zorgen, ook heel veel geluksmomenten…

Ik hoop vanaf nu wat regelmatiger weer over financiële zaken te kunnen schrijven

30 antwoorden op “Waarom het hier zo stil was/is”

  1. heftig! veel sterkte! neem de tijd om alles te verwerken.. dit kost ontzettend veel energie idd.. en gaat ten koste van t hele gezin.. dus ook jullie relatie.. neem de tijd om alles weer op te bouwen als de afspraken minder worden

  2. Dat is een heftig verhaal, zeg. Als ik zoiets lees, besef ik weer hoe dankbaar we mogen zijn met een land waar zorg goed toegankelijk is. Veel sterkte gewenst met de tijd die nog gaat komen. En vooral ook heel veel geluksmomenten gewenst waarin je intens van je gezin kan genieten.

  3. Ach, wat een tobberij! En ja, het is loodzwaar om zo aan het ziekenhuis verbonden te zijn, terwijl er van alles door moet gaan. Stel je prioriteiten. Wat niet zo belangrijk is, komt later wel weer. Fijn, dat je het liet weten.
    Teunie

  4. Ik reageer normaal nooit op een blog. Dit is de eerste keer in mijn leven; maar hiervoor maak ik een uitzondering. Allereerst ben ik blij wat te horen van je, ik vroeg me inderdaad af wat er aan de hand was. Bedankt voor je openheid. Wat verdrietig dat je dochter zo ziek is (geweest). Heel veel sterkte en kracht toegewenst met al het moeilijks dat op jullie pad komt. Financiën blijken dan ineens een futiliteit.

  5. Oh he wat verschrikkelijk. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dat geweest is. Gelukkig waren jullie er op tijd bij. Vertrouwen op je ouder instinct is zo belangrijk.
    Ik ben blij te horen dat ze verder een vrolijk meisje is. Je zou denken dat ze daar misschien de energie niet voor zou hebben, maar wat fijn om te horen dat dit niet het geval is. Heel veel sterkte de komende tijd en maak je absoluut niet druk om je blog. Het is geen verplichting. Al miste ik je al wel. 😉

  6. Wauw wat heftig. Helemaal begrijpelijk dat je hoofd niet naar het bloggen stond en je hier geen tijd voor gemaakt hebt. Ik wens jullie als gezin al het beste toe, maar vooral veel rust voor de komende tijd, want dat lijken jullie te kunnen gebruiken. En hopelijk slaan jullie jezelf er goed door heen.

  7. Wat een heftige tijd hebben jullie achter de rug. Bloggen heeft dan inderdaad geen prioriteit. Ik hoop het allerbeste voor jullie dochter. En voor jullie natuurlijk een stukje rust in het gezinsleven. Dan komt het bloggen vanzelf weer. Sterkte!

  8. Ik lees regelmatig de blog, omdat ik als IT-er betrokken ben bij de ontwikkeling van portals en benieuwd ben hoe klanten dit ervaren. Vroeg me al af waarom het zo stil was. Beterschap en gezondheid toegewenst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.