Wat 12 jaar huiseigenaarschap mij geleerd heeft

Ik las gisteren een heel informatieve en interessante post van geldnerd over zijn geschiedenis als huiseigenaar. En ook Lekker Leven met Minder heeft eerder als een mooi stuk geschreven over haar ervaringen. Ik vond dat zo’n leuk idee dat ik ook eens aan het spitten ben geweest.

Eind 2005 kocht ik mijn eerste woning, een jaren 30 appartement in Rotterdam voor €126.000. De woningmarkt was lekker op stoom en zou ook nog een paar jaar flink doorstijgen.
Ik kocht dit appartement nadat ik een half jaar aan het werk was na mijn studie en nog steeds goedkoop “op kamers” woonde. In dat half jaar (en het jaar ervoor ook van een stagevergoeding)  had ik al best wat gespaard (vond ik toen), maar financierde het appartement wel voor €138.666. Het was zelfs zo erg dat ik niet eens al het geld nodig had voor de bijkomende kosten van het appartement, zodat ik zelfs nog een bedragje op mijn rekening kreeg gestort van de notaris.

De hypotheek bestond uit twee delen, een geheel aflossingsvrij deel van €50.000 tegen 3,5% rente en een aflossingsvrij deel met daaraan gekoppeld een spaar- en beleggingspolis van €88.666 tegen 3,6% rente. Dat was in die periode erg laag. Ik sloot de hypotheek af met NHG. Daaraan zaten kosten gekoppeld, en ook nog een aparte levensverzekering. Ik durf niet precies te zeggen wat het gekost heeft, maar veel is het wel geweest. Onze bank bleef volhouden dat geen woekerpolis was overigens..

In tegenstelling tot vrijwel iedereen in die tijd, koos ik in de spaar- en beleggingspolis voor 100% sparen. Dat had niks te maken met financiële slimmigheid of een vooruitziende blik dat de beurzen zouden crashen, maar een keuze uit pure angst. Beleggen was mij onbekend en ook binnen de familie werd er eigenlijk helemaal niet belegd. Uit angst koos ik voor de zekerheid van sparen. Achteraf geen onverstandige keus denk ik.

Ik schreef al dat de kosten van de spaar- en beleggingspolis best fors was, dat blijkt ook wel aan de cijfers. Terugkijkend naar mijn jaaroverzichten blijkt dat het vier!!!! jaar duurde voordat het gespaarde bedrag inclusief rente hoger was dan de inleg. De levensverzekering is dan nog niet eens meegerekend.

Verder deed ik niet zo veel met de hypotheek. Ik betaalde netjes de rente (€408 per maand bruto) en de inleg op de spaarpolis €175 per maand, spaarde een beetje, maar gaf vooral veel uit aan vakanties, stappen etc. Over extra aflossen dacht ik al helemaal niet na.

In 2008 had ik intussen V leren kennen en die trok in 2009 bij mij in. Zij had een huur appartement en het leek “logisch” dat zij haar huur opzegde. Achteraf had ik toen beter kunnen verkopen, want vrijwel direct daarna begon de huizenmarkt echt serieus stil te vallen.

Het appartement was groot genoeg voor ons tweeën, maar we hadden ook een kinderwens. In 2013 kochten we onze huidige woning, zonder dat we ons appartement verkocht hadden. Dat stond toen al wel even te koop, maar veel animo was er niet. We verhuisden in december 2013.

In 2014 verhuurden we het appartement, maar in 2015 stond het appartement leeg totdat we het uiteindelijk in september verkochten voor €126.000. De maanden dat we geen huurder hadden waren redelijk krap. We kwamen dan precies uit met onze vaste lasten, maar alles extra zoals een keer onderhoud aan de auto of een vakantie betaalden we van ons spaargeld. Dat slonk uiteindelijk behoorlijk.

Bij de verkoop verloren we niet op de woningprijs, maar de “kosten koper” waren we wel kwijt. Dat verschil was gelijk aan wat we in bijna 10 jaar gespaard hadden in de spaarpolis. We kozen er echter voor om de spaarhypotheek mee te nemen naar de nieuwe woning, daarom dienden we de kosten koper toch echt zelf op te hoesten. Dat hadden we zelf niet meer, maar we konden dat via een familiebankconstructie lenen bij mijn moeder. Die losten we uiteindelijk in iets meer dan een jaar af.

In 2013 kochten we dus onze huidige woning. Dat was op het dieptepunt van de huizenmarkt, dus relatief goedkoop hebben we dit huis op de kop getikt. Het stukje financiële bewustzijn dat we daarbij hadden was dat we bewust een huis kochten dat we op alleen mijn inkomen konden financieren. We betaalden €191.000 voor het huis, sloten ook een bouwdepot op van €10.000 en kwamen zo op een hypotheek uit van €205.800. De spaarhypotheek ging dus mee naar deze woning en ook de aflossingsvrije hypotheek ging mee. Intussen wel met wat lagere rente (2,7 en 2,8%). De rest werd gefinancierd met een annuïteitenhypotheek.
Op dat moment lukte extra aflossen niet, vanwege de dubbele hypotheek, maar via de annuïteitenhypotheek begonnen we wel vanzelf af te lossen. Ook verbruikten we niet al het budget van het bouwdepot wat uiteindelijk onze eerste extra aflossing was. Eind 2015 deden we onze eerste echte extra aflossing zelf.

Ons financiële bewustzijn is eigenlijk pas echt ontstaan op het moment dat we ons appartement met verlies verkochten. We zijn toen eigenlijk direct begonnen met extra aflossen, eerst op de restschuld en nadat die was afgelost ook op de hypotheek. Intussen is onze hypotheek ruim €32.000 lager dan toen we de hypotheek afsloten. Als we de restschuld meenemen dan zijn onze schulden ruim €46.000 lager dan in 2015. Als we dan ook de toename van het gespaarde bedrag in de spaarpolis meenemen dan komen we uit op een totaal verschil van ruim een halve ton.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.