Zijn onverwachte financiële gesprekken het leukste?

Twee keer per jaar kom ik met een grote groep vakgenoten uit Nederland en Vlaanderen bijeen om eens bij te praten over  de technische ontwikkelingen en uitdagingen bij onze bedrijven en in onze sector. Deze week had ik weer zo’n bijeenkomst.

Naast het officiële programma waar het natuurlijk alleen maar over vakinhoudelijke onderwerpen gaat hebben we op de eerste avond ook altijd een heerlijk uitgebreid diner met aansluitende een borrel die voor sommigen tot in de kleine uurtjes duurt.

Ik zal jullie niet vermoeien met wat ik allemaal voor lekkers gegeten heb, maar het verrassende gesprek dat ik met een tweetal collega’s aan tafel had wil ik jullie niet onthouden.

Normaal gaan de gesprekken aan tafel, onder het genot van een biertje of een goed glas wijn, vooral door op de onderwerpen die in het officiële programma zijn behandeld of andere technisch-inhoudelijke vragen. Voordeel van de sector waarin ik werk is dat we allemaal geen concurrenten van elkaar zijn maar allemaal monopolisten. We zijn daarom heel open naar elkaar toe en delen veel.

Maar dit keer kwamen we op allerlei financiële onderwerpen uit die ik het delen wel waard vind.

Van Afrika naar Europa

Het gesprek begon over een project in Afrika dat één van de collega’s had gedaan en waarbij hij best tegen wat, bijna “spreekwoordelijke” corruptie was aangelopen. Veel geld dat voor het project bedoeld was, was “verdwenen”. Maar ook zag hij in de maand dat hij daar zat en ook in gesprekken met de lokale bevolking dat er een bepaalde afwachtendheid aanwezig was. Men verwacht dat de overheid dingen voor ze oplost en blijven daar op wachten.

Zijn tip aan de locals: Als je wat wilt, zul je dat zelf moeten doen. Wachten op een ander heeft geen zin. Dat is natuurlijk een universele waarheid. Als jij eerder wilt stoppen met werken, kun je natuurlijk wachten tot iemand jou een zak geld geeft om de tijd tot je pensioen te overbruggen, of wachten tot jouw werkgever je een goudgerande regeling geeft waarmee je prima kunt rondkomen tot je pensioenleeftijd, maar grote kans dat je dan kunt wachten tot je een ons weegt (of tot je je pensioenleeftijd hebt bereikt).

“Als je in wiskunde gelooft, maak je je ernstig zorgen”

De mooiste, en meest rake, opmerking van de avond was toch wel dat wanneer je in wiskunde gelooft je je ernstig zorgen moet maken. De vorige crisis werd ook wel de schuldencrisis genoemd. Hoe hebben we die opgelost? Door het maken van schulden nog goedkoper te maken. Met als gevolg dat de schulden, van particulier, bedrijf en staat, nu nog hoger zijn dan toen. En niet alleen in absolute zin, ook ten opzichte van het BBP zijn de schulden hoger dan voor de crisis. Kijk maar naar de relatieve Nederlandse staatsschuld.

Geld, goud en zekerheid

Dat er nog geen hyperinflatie ontstaan is, is eigenlijk nog een wonder te noemen ook al doen de centrale banken erg hun best om de inflatie maar omhoog te krijgen. We hadden het over goud als waardevaste zekerheid tegen hoge inflatie, geldcreatie met één druk op de knop en nog veel meer.

Een heerlijke afdronk

Na deze twee dagen ging ik weer vol energie richting huis. En dit keer niet alleen om de vakinhoudelijke verrijking, goede ideeën om eens in te duiken voor ons bedrijf en het kunnen bijpraten met collega’s, maar zeker ook door de ideeën op het gebied van financieel vermogen en het toewerken naar een vroeger pensioen. Dat was een hele mooie bijvangst.

Hebben jullie ook wel eens dat je door je gesprekspartners wordt getrakteerd op een zeer verrassend gespreksonderwerp?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.